بیت های سوخته

مناجات و گریز به روضه حضرت علی اصغر علیه السلامتا گناه آمد زمینم زد، دلم را غم گرفتمادری از راه آمد، دست من را هم گرفتروزگاری چشم هایم زمزمی از اشک بوداز دو چشمم اشک را، این معصیت کم کم گرفتتوبه ام توبه نشد، اما تو راهم داده ایبین خوبان خدا، چشم تو من را هم گرفتمطمئنم آدم از گریه به جایی می رسداشک ارثی بود که ذریه ی آدم گرفتمن به شوق دیدن روی تو ای حسن تماممرگ را در لحظه ی مردن بغل خواهم گرفتدست شستم از همه دنیا و دل بستم به تودست عباس آمد و روی سرم پرچم گرفتگم نخواهد کرد راه بندگی را هر کسییک ن...

گفتیم کربلا... دلمان بی هوا گرفت آری دل غریبه و هر آشنا گرفت یادش بخیر، یک دهه از داغ روضه ها ناله زدیم پای تو تا این صدا گرفت ای خوش به حال آنکه نگاهت گرفتش و ای خوش به حال آنکه برات از شما گرفت ای خوش به حال آنکه ز دستان فاطمه یک اربعین زیارت کرببل...

منم که زنده نمودم خدا پرستی را منم که شیخ و مرادم تمام هستی را منم که زنده نمودم علوم قرآن را کشانده ام به تماشا بهشت ایمان را منم که زنده نمودم قیام جدّم را منم که زنده نگه داشتم محرّم را در اوج عرش مقامی رفیع دارم من و غربتی چو غروب بقیع دارم من منم که سنگ مزارم پر کبوترهاست منم که زائر تنهای هر شبم زهراست منم که در نفسم عطر کربلا جاری است شمیم غربت من در دل منا جاری است هزار حرف نگفته میان دل دارم هزار درد نهفته میان دل دارم هزار حرف نگفته ز ماجرای حسین چقدر روضه گرفتم فقط برای حسین هزار حرف ...