بیت های سوخته

غزل ابتدای جلسه و گریز بهروضه شب عاشورا، محرم ۱۴٠۳ابتدا گریه انتها گریهمی کُشد آخرش مرا گریهگریه گریه، همیشه می چسبددر علن گریه در خفا گریهمدتی هست دائم الاشکمبی صدا گریه،با صدا گریه(زخمی ام التیام می خواهم)*مرهمِ دردِ بی دوا گریهغزل و اشک، یار دیرینندبه غزل می دهد صفا گریهغزل است این؟بعید میدانمواژه واژه هجا هجا گریهاز ازل، از همان نخست خداناف مارا بریده با گریهآخرش بی بهانه، بی علتمی رود سمت کربلا گریهحرف گودال شد، چه باید کرد؟ در دو راهی مرگ یا گریهشاه از روی زین زمین افتادشد تمامیِ ما سوا گر...

ای ابتدای غربت بی انتها فراتای شاهد همیشگی ماجرا فراتبا دسته بسته رفتم از این کربلا فراتبا داغ مانده بر دلم از یار رفته امxa0 واللهِ پیر کرده مرا در جوانی امخرده مگیر نیلی ام و ارغوانی امدانی چرا چنین شده قد کمانی ام؟تا شام رفته ام، سر بازار رفته ام آ...